Wereld Missie Hulp viert 35 jaar!

“December 1947. In het holst van de nacht beëindigt de 34-jarige Norbertijn Werenfried van Straaten een artikel dat, zoals hij later zelf zal schrijven, zou beslissen over zijn toekomst. Van Straaten sukkelde met zijn gezondheid en moest het noodgedwongen houden bij het preken van retraites in kloosters en scholen. Tegelijk was hij secretaris van Emiel Stalmans, de toenmalige Abt van Tongerlo. Hij schreef ook voor het abdijblad Toren bijdragen die hem regelmatig in aanvaring brachten met de kerkelijke censuur. In het nachtelijke artikel dat de titel Geen plaats in de herberg meekreeg, schreef Werenfried over de noodzaak tot hulp voor de verslagen Duitsers. In Rome las ook Mgr. Noots, de Generaal-Abt van de Norbertijnen, de oproep en verspreidde hem. Enkele maanden later vroeg Noots aan Abt Stalmans om Werenfried te belasten met een hulpactie voor 3000 ontheemde Duitse priesters en 6 miljoen (t)huisloze gelovigen.”

(Uit het boek: ‘Dienstbaarheid in de praktijk. Reflecties bij een hedendaagse ontwikkelingshulp’, Wim Smit (red.), Acco, 2016, pp. 81-82.)

Dat was het prille begin van Oostpriesterhulp, en in haar werking behoorde ook de kledinginzameling al snel tot een vast luik. Talloze burgers werden in de naoorlogse periode geholpen door de inzet van de medewerkers en vrijwilligers van de organisatie. Maar hoe meer de landen zich konden herpakken en heropbouwen, hoe minder ook de vraag uit Oost-Europa kwam om nog tweedehandskleding ter beschikking te stellen. Die logische evolutie leidde tot een herdenking van de activiteiten van Oostpriesterhulp, en begin jaren ’80 gaf Werenfried aan dat hij geen toekomst meer zag voor kledinginzameling.

Op 2 mei 1986 werd ‘Wereld-Missiehulp’ boven de doopvont gehouden en kon in de beginfase rekenen op de steun van de abdij van Tongerlo.

Anderen in en rond de organisatie zagen wel nog kansen, zeker indien meer georiënteerd op Afrika, en ze stelden voor om voor deze activiteit een nieuwe vzw op poten te zetten. Op 2 mei 1986 werd ‘Wereld-Missiehulp’ boven de doopvont gehouden. In eerste instantie kon nog gerekend worden op de abdij van Tongerlo en nabijgelegen werkhallen, maar in 1990 verhuisde het team naar een nieuwbouw in Boechout, op gronden die door de Broeders Alexianen ter beschikking werden gesteld. De gebouwen werden op 19 oktober 1990 ingezegend door Mgr. Paul van den Berghe, toenmalig bisschop van Antwerpen.

De Oostpriesterhulp wagen staat opgesteld in Reninge (1960). Heel wat moeders met kinderen schuiven aan voor kledij. (bron: www.westhoekverbeeldt.be)

Een van de eerste Wereld Missie Hulp vrachtwagens ingezet voor de huis-aan-huis textielinzamelingen.

Intussen staat de organisatie nog steeds waarvoor ze altijd heeft gestaan: inzameling van tweedehandskleding om daar direct of indirect ontwikkelingsprojecten mee te ondersteunen, en het verzenden van humanitaire goederen (ook van andere particulieren en organisaties) via een eigen verzendingsdienst. Maar de wereld waarin de organisatie staat, is intussen grondig veranderd.

Waar het verzenden van humanitaire goederen sterk gelinkt was aan congregaties en missionarissen, is dat stilaan meer geëvolueerd naar lekenhelpers- en organisaties. De linken met de congregaties en (hun) prokuren zijn er nog steeds, en ze zijn en blijven van groot belang voor de werking van Wereld Missie Hulp, maar het cliënteel waarvoor gewerkt wordt, is intussen sterk uitgebreid. In het landschap van humanitaire verzendingen bekleedt de organisatie nog steeds een heel bijzondere plaats, zeker als het gaat over verzendingen naar de Democratische Republiek Congo. Ook van buiten onze landsgrenzen wordt Wereld Missie Hulp nog steeds aangezocht om goederen te versturen.

Door de commercialisering van de kledinginzameling markt en het feit dat steden, gemeenten en intercommunales daar gretig op inspelen, dreigen non-profit organisaties van de kaart geveegd te worden!

Anderzijds is er de kledinginzameling, die nu een echte markt is geworden met commerciële inzamelaars die nu veel geld op tafel leggen om kleding te mogen inzamelen. Een verleidelijk aanbod helaas voor heel wat steden, gemeenten en intercommunales, en een heuse bedreiging voor non-profit inzamelaars als Wereld Missie Hulp. Maar de organisatie is niet bij de pakken blijven zitten en in de voorbije twee jaar heeft ze zich ontwikkeld tot een unieke kledinginzamelaar die niet alleen met de opgehaalde middelen ontwikkelingsprojecten en humanitaire verzendingen ondersteunt, maar ook als enige in België een circulaire inzameling en verwerking heeft opgezet met haar Nederlandse partner Wolkat. Daardoor is ook de bijdrage aan het milieu door het redden van heel wat minderwaardige kleding van de verbrandingsoven, een belangrijk streven geworden. Het sluit naadloos aan bij de christelijke grondslag van de organisatie die niet enkel in de directe zorg voor mensen vandaag hoeft te liggen, maar ook in de zorg voor toekomstige generaties. Het is deze nieuwe uniciteit die hopelijk tot een relance kan leiden.

De opvallende en welgekende WMH rode textielcontainer die het straatbeeld sieren in Vlaanderen. 

Om dat circulaire verhaal nog meer kracht en uitstraling te geven, werd vorig jaar, onder de vleugels van Wereld Missie Hulp, ook be the fibre opgericht, een merk voor circulaire textielproducten. Daarmee wordt de cirkel helemaal compleet gemaakt: Wereld Missie Hulp zamelt kleding in, de minderwaardige kleding (die dus niet meer op de ‘markt’ verkocht kan worden) wordt door Wolkat verwerkt tot mooie en kwalitatieve accessoires als tassen, rugzakken, toiletzakken…, die dan weer verkocht worden door be the fibre. Ook hiervan worden de ‘winsten’ integraal ingezet voor de ondersteuning van ontwikkelingsprojecten.

Hoe future proof dit verhaal zal zijn, zal de tijd uitwijzen. Wat zeker is, is dat Wereld Missie Hulp nog steeds een organisatie die bij de tijd is en probeert met alle middelen die ze heeft mensen bij te staan, daar waar de nood hoog is. Op de eerste 35 jaar kijken we met trots terug. Voor velen heeft de organisatie een groot verschil gemaakt, en dat doet ze nog steeds. Haar overleven ligt echter helaas niet enkel in eigen handen, maar is nauw verweven met de visie op non-profitorganisaties en hun belang binnen de maatschappij. Er zijn in ieder geval heel wat hoopgevende signalen die doen dromen van nog vele jaren.

Wereld Missie Hulp dankt van harte haar talloze medewerkers en vrijwilligers die in die 35 jaar van heel nabij of iets verder af het beste van zichzelf hebben gegeven en nog steeds geven ten dienste van de organisatie. En iedereen die kleding blijft doneren in de rode kledingcontainers. Wat hadden we zonder jullie geweest… 

Geen reactie's

Geef een reactie